2008an taldeak bigarren diskoa kaleratu zuen, “Hisingen Blues”: kritikaren goraipamenak jaso zituen eta itxaropen guztiak gainditu zituen, Graveyard rock’n’roll-eko pisu handiko talde gisa sendotuz. Zuzeneko talde ozen eta arima hunkitzeko gai dena, finezia eta harrotasunaren arteko oreka perfektuarekin, hurrengo hamarkada pasatu zuten, rock zaleak askatasunez eta lurrean finkatuta, ia etengabeko ekstasiaren egoeran mantenduz. 2012ko “Lights Out” diskoaren sustrai-zarata zorrotzetik 2018ko “Peace” lanaren groove magiko eta sendoetaraino (bidean 2015eko “Innocence & Decadence” diskoaren folk doom tonu sepia hartua barne), Graveyard-ek XXI. mendeko heavy rockaren lanik bizienen eta koloretsuenen artean dauden piezak sortu ditu.

Haien azken diskoa, kritikaren aldetik goraipatua, “6”, argi eta garbi identifika daiteke Graveyard-en ibilbidean orain arteko lanik deigarriena eta originalena gisa. Gitarren bakardade latza, Hammond berotua eta baxu zein bateria arin eta malguez osatutako nahasketa leun baina lisergiko batekin, suediarrek ukituaren arintasuna erakusten dute, orain arte soilik iradoki izan dutena.